بگو عاشقی تا سلامت کنم

سلام

این متن اصلآ سیاسی نیست سوء تفاهم پیش نیاد .

میگن هر آغازی پایانی داره و هر پایانی یک آغاز!!!!!!!!

بعد از مدتها تصمیم گرفتم بنویسم شاید به خیال خودم کمی سبک بشم

به پوچی رسیدم به هیچ...........................

هر روز که شب میشه این پوچی بیشتر میشه ..........................

گالیله گفت زمین گرده خواستن آتشش بزنن

من گالیله نیستم ........ هیچکس نیستم............

فقط میدونم اگر فقط یکی از هزاران سوالی که مثل ارتش آلمان تو مغزم رژه میرن

بپرسم حتی فرصت اینکه بگم حق با شماست من اشتباه کردم بهم نمیدن!!!!!!!!!!!

پس خوشا به حال گالیله!!!!!!!!

وقتی به دنیا به زندگی و به هر چیزی نگاه میکنم فقط تضاد میبینم

تضاد هایی که از نور روشنترند و شاید این روشنی بیش از حد مانع دیدن انها میشه... البته شاید!!!!!!!!!!

میگن چو دانی و پرسی سوالت خطاست ..................................

و وقتی جوابی نیست که بدن (البته هست ولی به نفعشون نیست که بدن)

میگن جواب ابلهان خاموشیست!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

اسم امروزیش فکر کنم میشه مصلحت اندیشی!!!!!!!!!!!!!!!!!!

من که اسمشو گذاشتم دیکتاتوری به شکل دموکراسی!!!!!!

تقریبآ شبیه بازیافت زبالست دیدین از پلاستیکا بازیافتی چه سطل آشغالا زیبایی درست میشه؟؟؟

حالا بعدهااااا بیشتر راجبش حرف میزنم

ولی وقتی ندونی و بپرسی بهت لطف کنند به مرگ طبیعی میمیرییییییییی (شما اینجور فرض کنین)

مثلآ تو حمام تا خرخره واجبی میخوری تشریف میبری آن دنیا تا محاکمت کنند.......

البته این طبیعی ترین حالت نبودااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا فقط یک مثال بودا

فکرتون یک موقع جایی نره مثلآ به چند سال پیش..............

خلاصه من موندم یک دنیا سوال که بی جوابههههههههههههههه !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

نوشته شده توسط پدرام در چهارشنبه نوزدهم تیر 1387 ساعت 0:45 موضوع | لینک ثابت

در رفاقت با وفا بودن شرط مردانگیست

ورنه با یک استخوان صد سگ رفیقت می شوند

نوشته شده توسط پدرام در سه شنبه سی ام بهمن 1386 ساعت 0:56 موضوع | لینک ثابت

پیداست هنوز شقایق نشدی

زندانی زندان دقایق نشدی

وقتی که مرا از دل خود می رانی

یعنی که تو هیچوقت عاشق نشدی

زرد است که لبریز حقایق شده است

تلخ است که با درد موافق شده است

عاشق نشدی وگرنه می فهمیدی

پاییز بهاریست که عاشق شده است

نوشته شده توسط پدرام در سه شنبه سی ام بهمن 1386 ساعت 0:44 موضوع | لینک ثابت

اگه من یه روز نباشم کی از عشقت می میره؟؟

یه روزی می رم و اون روزه که گریت می گیره!

اگه من یه روز برم برای کی ناز می کنی

روی بوم کی می شینی با کی پرواز می کنی

وقتی که قهر می کنی منتتو کی می کشه

اگه من یه روز نباشم سرنوشتت چی می شه

کی واسه ات لا لا می گه که چشماتو هم بزاری

کی می ذاره تو همش براش بهونه بیاری

با کلیدش کیه قفل اخماتو وا می کنه

اون شبا که سردته کی دستاتو ها می کنه

وقت گریه سر تو رو شونه کی می ذاری

به یه آغوش دیگه که آخه عادت نداری

اگه من یه روز نباشم کی از عشقت می میره ؟؟

یه روزی می رم و اون روزه که گریت می گیره

نوشته شده توسط پدرام در جمعه دوم آذر 1386 ساعت 0:40 موضوع | لینک ثابت

دوستی با هر که کردم خشم مادر زاد شد

آشیان هر جا گزیدم خانه صیاد شد

دوستی با هر که کردم مظهر نیرنگ شد

ظاهرش زیبا ولی در باطنش صد رنگ شد

نوشته شده توسط پدرام در چهارشنبه نهم آبان 1386 ساعت 22:8 موضوع | لینک ثابت

دفتری که بسته شد بازش نکنید

دلی که شکسته شد نازش نکنید

یاران شما را بخداااااا

به عشق بی وفایی نکنید

یا اینکه وفا کنید تا آخر عمر

یا اینکه از اول آشنایی نکنید

نوشته شده توسط پدرام در یکشنبه بیست و نهم مهر 1386 ساعت 15:46 موضوع | لینک ثابت

تولدم مبارک

نوشته شده توسط پدرام در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 1:5 موضوع | لینک ثابت

برای شنا کردن به سمت مخالف رودخانه قدرت و جرات لازم است

و گرنه هر ماهی مرده ای هم می تواند از طرف موافق جریان آب

شنا کند.

(دکتر علی شریعتی)

نوشته شده توسط پدرام در سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386 ساعت 15:31 موضوع | لینک ثابت

عاشقی را شرط اول ناله و فریاد نیست

تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست

عاشقی مقدور هر عیاش نیست

غم کشیدن صنعت نقاش نیست

نوشته شده توسط پدرام در سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386 ساعت 15:3 موضوع | لینک ثابت

درها به طنین های تو وا کردم
هر تکه را جایی افکندم پر کردم هستی ز نگاه
بر لب مردابی پاره لبخند تو بر روی لجن دیدم رفتم به نماز
در بن خاری یاد تو پنهان بود برچیدم پاشیدم به جهان
بر سیم درختان زدم آهنگ ز خود روییدن و به خود گستردن
و شیاریدم شب یک دست نیایش افشاندم دانه راز
و شکستم آویز فریب
و دویدم تاهیچ و دویدم تاچهره مرگ تاهسته هوش
و فتادم بر صخره درد از شبنم دیدار تو تر شد انگشتم لرزیدم
وزشی می رفت از دامنه ای گامی همره او رفتم
ته تاریکی تکه خورشیدی دیدم خوردم وز خود رفتم و رها بودم

نوشته شده توسط پدرام در پنجشنبه بیست و دوم شهریور 1386 ساعت 13:19 موضوع | لینک ثابت

وقتي غم مياد تو دل ميره بيرون اشك چشام

وقتيكه غم حرف ميزنه ميميره حرف روي لبام

وقتيكه غم گرم خونش يخ ميزنه خون تو رگهام

وقتيكه غم وول ميخوره بسته ميشه دست و پاهام

اي غم اخه بگو كي ميكني منو رهام

وقتيكه غم پيدا ميشه گم ميشه باز ماه شبام

وقتيكه غم داد ميزنه خاموشيه توي صدام

وقتيكه غم خواب ميبينه خواب نمياد توي چشام

اي غم من به من بگو كي ميكني منو رها.,

نوشته شده توسط در شنبه بیست و هفتم مرداد 1386 ساعت 18:17 موضوع | لینک ثابت

با تو ام ای سهراب:

اي به پاكي چون آب

يادت گفتي بهم تا شقايق زندست زندگي بايد كرد

نيستي سهراب ببيني كه شقايق هم مرد ديگه با چي كسي رو دل خوش كرد

يادته گفتي بهم : اومدي سراغ من نرم اهسته بيا

كه مبادا ترك بردارد چيني تنهايي من

اومدم نرم واهسته نرمتر از يك پر قو

خسته ازدوري راه خسته و چشم براه

يادته گفتي بهم عاشقي يعني دچار

فكر كنم شدم دچار.

خودت گفتي چه تنهاست ماهي اگه دچار دريا باشه

اره تنها باشه يار غمها باشه

يادته ميگفتي: گاهكاهي قفسي مي سازم ميفروشم به شما

تا با اواز شقايق كه در ان زندانيست دل تنهاييتان تازه شود

ديگه حتي شقايق يه اسير قفس سهراب ساحل يك قفس

نيست كه تازگي بده به اين تنهايي من پس كجاست اون قفس شقايقت

منو با خودت ببر به قايقت

راست ميگفتي: كاش مردم دانه هاي دلشان پيدا بود

اره كاشكي دلشون شيدا بود

من بدنبال يه چيز بهترينم سهراب

تو خودت گفتي بهم

بهترين چيز نگاهيست كه از حادثهء عشق تر است

نوشته شده توسط در شنبه بیست و هفتم مرداد 1386 ساعت 17:54 موضوع | لینک ثابت

ندانستم كه

تو از تبار ما نيستي

هم كيش وهم ديار ما نيستي

ندانستم كه من از اهل زمين

تو از آسمان

با من غريبه اي بيش نيستي

من كوير

تو باران

من و وهم انتظار تو

آه ببخشيد

يادم نبو د

تو كه امام زمان نيستي

در اين شبهاي سكوتم

به جز يك وا‍ژه بيش نيستي

ندانستم كه من سنگ

تو شكستني تر از

آيينه خلوت چشمهايم نيستي

ندانستم من كابوس شب

وتو جز يك رويا بيش نيستي

چه بگويم

ندانستم كه تو در باورم نيستي

نوشته شده توسط در سه شنبه بیست و سوم مرداد 1386 ساعت 19:9 موضوع | لینک ثابت

کاش چشمهایم دریا بود

سکوتم به رنگ تو

ونقاشی هایم آبی

آبی تر آز آسمان

آن قدر آبی که تو در آن محو بودی

ومن تنها تر از خورشید

در دامن تو یک شاخه عاطفه می دوختم

آری کاش چشمهایم

به رنگ تو

آبی ،آبی تر

از ماهی های شب عید

و خواستنی تر از شب کریسمس

آری کاش چشمهایم خواستنی بود

خواستنی تر از تو

نوشته شده توسط در سه شنبه بیست و سوم مرداد 1386 ساعت 14:31 موضوع | لینک ثابت

در معادله زندگی هیچ گاه گذشته با آینده برابر نیست

نوشته شده توسط پدرام در دوشنبه بیست و دوم مرداد 1386 ساعت 21:22 موضوع | لینک ثابت

تو خواهی رفت

چشمهایم

تا خورشید بدرقه راهت

تو خواهی رفت

ومن با یک کاسه داغ لبخند

نذر آخرین نگاهت

تو خواهی رفت

من ودستانم

پر از التماس با تو بودن

می دانم

تو خواهی رفت

اما دستانت را برای من نگهدار

نوشته شده توسط در دوشنبه بیست و دوم مرداد 1386 ساعت 11:27 موضوع | لینک ثابت

نشسته بودم

با تنهاییم تنها...

با سادگیم ساده

برتن خسته جاده

می گریستم تو را

نشسته بودم

با سکوتم

با نگاهم منتظر وچشم دراه

چه ساده

تو را در آینه ها می جستم

تو را در خود

تو را در آسمان

نشسته بودم

وچه ساده در خلوت دلواپسی های پنجره ام

دل نگران روزهای بی تو بودن

نشسته بودم

وچه ساده

در حجم شب

به باور یک کوچه

ونا گاه

تو چه ساده

از کنارم به عبور گذشتی

نوشته شده توسط در دوشنبه بیست و دوم مرداد 1386 ساعت 11:25 موضوع | لینک ثابت

ماه من غصه چرا ؟! غصه اگر هست بگوتا باشد ! معني خوشبختي بودن انبوه است......! اين همه شادي و شور اين همه غصه و غم ميوه يك باغند همه را با هم و با عشق بچين .... ولي از ياد مبر پشت هر كوه بلند سبزه زاري است پر از ياد خدا و در ان باز كسي مي خواند كه خدا هست خدا هست و چرا غصه ؟! چرا؟! ماه من دل به غم دادن از ياس سخن گفتن كار انهايي نيست كه خدا را دارند.....ماه من ! غم و اندوه اگر هم روزي مثل باران باريد يا دل شيشه اي ات از لب پنجره عشق زمين خوردو شكست.. با نگاهت به خدا جتر شادي وا كن و بگو با دل خود كه خدا هست خدا هست تو مرا داري و من هر شب و روز ارزويم همه خوشبختي توست! وجرا غصه؟!چرا؟! تقديم به دل پدرام

نوشته شده توسط در یکشنبه بیست و یکم مرداد 1386 ساعت 18:45 موضوع | لینک ثابت

تو مرا وصميميت عريان مرا باور كن

تو هماني كه دلم خواسته بود

تو هماني كه صلابت را از كوهستان و غرورت را در چشمانت اوردي

تو اگرميبودي من تهي از شبها

من سرا پا صبحي صادق مي بودم

ولي امروز شبنم دگر صبحي نيس

كه مرا با تو پيوند دهد

تو اگر مي بودي..............

نوشته شده توسط در یکشنبه بیست و یکم مرداد 1386 ساعت 17:4 موضوع | لینک ثابت

خداوندا چگونه زیستن را تو به من بیاموز چگونه مردن را خود خواهم آموخت

نوشته شده توسط پدرام در شنبه سیزدهم مرداد 1386 ساعت 0:41 موضوع | لینک ثابت

چه تاریک و چه دلگیرم در این شبهای بعد از تو

به زخمی خو گرفتم زخم ناپیدای بعد از تو

منم با یک سبد آواز همراهی تو تنهایی

و من حالا به فکرم فکر یک تنهای بعد از تو

و شعرم شاخه تنگ قفسهای من من شد

غزل این یار دیرینه که شد آوای بعد از تو

و چون رودی که گم کرده خم دریایی خود را

نمی دانم چه باید کرد فرداهای بعد از تو

تو صبحی در شب یلدای من بودی ولی اینک

چه تاریک و چه دلگیرم در این شبهای بعد از تو

نوشته شده توسط پدرام در جمعه دوازدهم مرداد 1386 ساعت 23:12 موضوع | لینک ثابت

قاصدک غم دارم.

غم آوارگی و در بدری .

غم تنهایی و خونین جگری.

قاصدک وای به من همه از خویش مرا می رانند.

همه دیوانه و دیوانه ترم می خوانند.

مادر من غم هاست.

مهد و گهواره من ماتم هاست

قاصدک دریابم!! روح من عصیان زده و طوفانیست.

آسمان نگهم بارانیست.

قاصدک غم دارم

غم به اندازه سنگینی عالم دارم

قاصدک غم دارم

غم من صحراهاست

افق تیره او ناپیداست

قاصدک دیگر از این پس منم و تنهایی

و به تنهای خود در هوس عیسایی

و به عیسایی خود منتظر معجزه ای غوغایی

قاصدک زشتم من زشت چون چهره سنگ خارا

زشت مانند زال دنیا

قاصدک حال گریزش دارم

می گریزم به جهانی که در آن پستی نیست

پستی و مستی و بدمستی نیست

می گریزم به جهانی که مرا نا پیداست

شاید آن نیز فقط یک رویاست!!!!!!!!!!!!

نوشته شده توسط پدرام در جمعه دوازدهم مرداد 1386 ساعت 15:48 موضوع | لینک ثابت

وقتی مردم روی قبرم ننویسید که بودم

وقتی مردم روی قبرم ننویسید.

نه شعری

نه شعاری

ننویسید که بودم از

چه تباری

وقتی مردن آخرین نقطه راهه

نمی خواد سنگ روی قبرم بزارید.......

وقتی هر اومدنی رفتنی داره

نمی خواد گل روی قبرم بکارید..........

خیلی وقتا پیش از این

مرده بودم

عمری دلمرده

به سر برده بودم

بدون سنگ بدون نام و نشون

چوب این زندگی رو خورده بودم.

وقتی مردم

روی قبرم

ننویسید که بودم...

نوشته شده توسط پدرام در جمعه دوازدهم مرداد 1386 ساعت 2:8 موضوع | لینک ثابت

ال ای رهگزر منگر چنین بیگانه بر گورم.

چه می خواهی چه می جویی در این کاشانه عورم.

چسان گویم چسان گویم حدیث قلب رنجورم.

از خوابیدن

در زیر سنگ و خاک و خون خردن

نمی دانی چه می دانی که آخر چیست منظورم!!!

تن من لاشه فقر است و

من زندانی زورم. کجا می خواستم مردن

حقیقت کرد مجبورم.

چه شبها تا سحر عریان به سوز فقر لرزیدم.

چه ساعتها که سرگردان به ساز مرگ رقصیدم.

فتادم در شب ظلمت به قعر خاک پوسیدم.

ز بس که با لب محنت زمین فقر بوسیدم

همان دهری که با پستی به دندان کوفت دندانم

به جرم اینکه انسان بودم و میگفتم انسانم

شکست و خورد شد

افسانه شد روزم به صد پستی

کنون ای رهگذر .........

در قلب این سرمایه سر گردان

به جای گریه بر قبرم بکش با خون دل دستی

که تنها قسمتش زنجیر بود از عالم هستی

به فرمان حقیقت رفتم اندر قبر با شادی

که تا بیرون کشم از

قعر ظلمت نعش آزادی!!

نوشته شده توسط پدرام در جمعه دوازدهم مرداد 1386 ساعت 1:11 موضوع | لینک ثابت

دل سوخته تر از همه سوختگانم

از جمع پراکنده رندان جهانم

در دهنه بازیگری کهنه دنیا

عشق است قمار و من بازیگر آنم

با آنکه همه باخته در بازی عشقم

بازنده ترین هست در این جمع نشانم

ای عشق از تو زهر است به کامم

دل سوخت تن سوخت من ماندم و نامم

عمریست که می بازم و یک برد ندارم

اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم

ای دوست مزن زخم زبان جای نصیحت

بگزار ببارد به سرم سنگ مصیبت

من زنده از این جرمم و بگذشته مجازات

مرگست مرا گر بزنم حرف ندامت

باید که ببازم با درد بسازم

در مذهب رندان این است نمازم

من دربدر عشقم و رسوای جهانم

چون سایه به دنبال سر عشق روانم

دل سوخته تر از همه سوختگانم

از جمع پراکنده رندان جهانم

نوشته شده توسط پدرام در پنجشنبه یازدهم مرداد 1386 ساعت 14:47 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط پدرام در چهارشنبه دهم مرداد 1386 ساعت 0:16 موضوع | لینک ثابت

زندگی همان چیزی است که وقتی سرگرم

انجام آن هستید رخ دهد....

mother and baby PR company

نوشته شده توسط پدرام در یکشنبه هفتم مرداد 1386 ساعت 22:38 موضوع | لینک ثابت

نه از آشنایان وفا دیده ام

نه در باده نوشان صفا دیده ام

ز نا مردمی ها نرنجد دلم

که از چشم خود هم خطا دیده ام

به خاکستر دل نگیرد شراب

من از برق چشمی بلا دیده ام

وفای تورا نازم ای اشک غم

که در دیده عمری تو را دیده ام

طبیبا مکن منعم از جام می

که درد درون را دوا دیده ام

حریم خدا شو چه شبها دلم

که خود را ز عالم جدا دیده ام

از آن رو نریزد سرشکم به چشم

که در قطره هایش خدا دیده ام

نوشته شده توسط پدرام در یکشنبه هفتم مرداد 1386 ساعت 15:33 موضوع | لینک ثابت

مرا در بیستون بر خاک سپارید که تا شبها

غم بی همزبانی را برای کوهکن گویم

بگویم عاشقم بی همدمم دیوانه ام مستم

نمی دانم کدامین حال و درد خویشتن گویم

از آن گمگشته من هم نشانی آور ای قاصد

که چون یعقوب نابینا سخن با پیرهن گویم

تو می آیی به بالینم ولی آندم که در خاکم

خوشامد گویمت اما در آغوش کفن گویم.

نوشته شده توسط پدرام در شنبه ششم مرداد 1386 ساعت 23:25 موضوع | لینک ثابت

نام من عشق است

می شناسیدم؟؟

زخمی ام زخمی سراپا

می شناسیدم؟؟

با شما طی کرده ام راه درازی را

خسته ام خسته

می شناسیدم؟؟

این زمان گرچه ابری پوشانیده است رویم

من همان خورشید تابانم

می شناسیدم؟؟

این چنین بیگانه از من رو مگردانید

در کف فرهاد تیشه من نهادم من

من شکستم بیستون را من

من همان مهربان سالهای دورم

رفته ام از یادتان یا

می شناسیدم؟؟

نام من عشق است.

می شناسیدم؟؟

نوشته شده توسط پدرام در شنبه ششم مرداد 1386 ساعت 22:54 موضوع | لینک ثابت

بگو عاشقی تا سلامت کنم

بگو عاشقی تا سلامت کنم همه روح و جسمم را نثارت کنم !!

دیکتاتوری به شکل دموکراسی

وفا .....

هنوز شقایق نشدی ....

یه روزی می رم

دوستی

خداجونم

تولد

دکتر شریعتی

عاشقی

درها................

وقت غم

کجاست ببینه سهراب سپهری

وهم انتظار تو

ابی تر از ماهیهای شب عید

آینده

تو خوا هي رفت

تو را در ايينه ها مي جستم

تو اگر می بودی

خداوندا

بعد از تو

قاصدک

وقتی مردم

نعش آزادی

سوته دلان

گل سرخ یا ...؟؟؟

زندگی؟

وفا

غم بی همزبانی

عشق